arrow_drop_up arrow_drop_down
14 maart 2016 

Bindingsangst; het zal je maar gebeuren

Bindingsangst het kan je zo overvallen… Het is 06.00 uur en ik lig klaar wakker naast een ronkende man. Buiten is het nog donker, al hoor ik het eerste vogeltje enthousiast de nieuwe dag influiten.

De ronkende man is Marcel, de man met wie ik sinds drie maanden samen ben. Ik ken hem al 15 jaar, maar niet eerder was de vonk er tussen ons beiden. Afgelopen december veranderde dat en heel voorzichtig hebben we elkaar toen gevonden. Dat na drie jaar zonder partner door het leven gehobbeld te hebben, was een behoorlijke stap voor mij.

Ik ben blij met hem. De warmte, de liefde, het samen stoeien en daardoor groeien met elkaar is super en ik ben bang. Jawel, bindingsangst.

Bindingsangst geeft negatieve signalen

Na vele jaren alleen geweest te zijn, is dit de eerste man met wie ik zo close ben en dat valt niet mee. Het valt niet mee omdat mijn kwekker in mijn hoofd mij vanuit de bindingsangst allerlei signalen geeft dat hij niet de juiste man voor mij is. Hij is niet dit en niet dat en ga zo maar door. Gelukkig herken ik de mind en gelukkig kan ik voelen wat er achter zit. Mijn lichaam is gewoon bang, doodsbang. Dit is dus bindingsangst of eigenlijk verlatingsangst, waardoor ik mij niet durf te binden. Het gekke is dat ik mij nooit zo heb gerealiseerd dat ik überhaupt bindingsangst zou kunnen hebben. Er waren gewoon geen goede mannen voor mij beschikbaar dacht ik, waardoor ik zo lang alleen was.

Ik was zo bang om weer gekwetst te raken

bindingsangst

Mijn lijf is bang

Ik schrijf ‘mijn lijf’, omdat de angst letterlijk in mijn lijf zit. Elke intense ervaring ligt in de cellen van je lichaam opgeslagen. Als er dan iets gebeurt dat lijkt op die oorspronkelijke ervaring, wordt die oude informatie aangesproken en dan komt de bijbehorende emotie naar boven. 17 jaar geleden nam mijn toenmalige man Ton, de benen. Ik zie nog hoe ik hartverscheurend op de trap aan het huilen was. De grond viel weg onder mijn voeten. Mijn hart gebroken.

Het was het beste…

Het was het beste wat mij ooit kon overkomen, anders was ik nooit zo krachtig geworden als ik nu ben en had ik nooit dit werk kunnen doen wat ik nu doe. Toch, de angst voor verlating zit nog in mijn cellen, waardoor ik bang ben om mij te verbinden. Ik snap nu dat ik vanuit die bindingsangst zo lang alleen ben gebleven. Dat ik 16 jaar niet echt een man meer in mijn huis heb toegelaten en ik heb compassie voor mijn bange, angstige mind.

Het wonder

bindingsangst

bindingsangst

De afgelopen nachten, als ik weer klaar wakker was om 4, 5 of 6 uur, heb ik liggen voelen. Het wonder is gebeurd, want vannacht, na al dat voelen, was er geen angst meer in mijn lijf. Voelen is transformeren. Zelfs mijn kwekker is nu rustig. Of dit de man is waar ik de rest van mijn leven mee samen zal zijn, dat weet ik niet. Ik ga het echter aan en weet dat het nu goed is en dat ik blij ben met hem. De bindingsangst voorbij.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Tips om om te gaan met bindings – of verlatings angst

  1. Creëer ruimte en/of vernieuw je huis en ruim het op. Jawel, daar ben ik vorig jaar mee begonnen. Alles wat nog in mijn huis was van 16 jaar geleden; het tapijt op de grond, oude gordijnen, behang en ga zo maar door, heb ik vervangen door nieuwe energie. Alles wat je doet in jouw huis, verandert ook in jezelf. Op deze wijze heb ik ruimte gecreëerd, zodat er een man in mijn leven kon komen.
  1. Onderzoek waardoor jij, als je alleen bent, alleen bent? Welke angsten of andere gevoelens leven er in jou?
  1. Durf die gevoelens te voelen. Doe dat door met al je aandacht naar je lichaam te gaan en geef dan het lichaam de ruimte om dat naar buiten te brengen. Dus als je moet huilen, huil, als het lichaam gaat schokken, laat het schokken. Geef ruimte aan het lichaam.
  1. Kijk naar de kwekker in je hoofd en geloof niet alles wat het kwekt. Het wil alleen maar dat je veilig bent, maar het is vanuit een kind-bewustzijn, dat gekoppeld is aan oude pijnlijke informatie.
  1. Gun jezelf een nieuwe ervaring en open je hart voor de liefde die op jouw deurtje zal kloppen.

Yihaaa Mahatma

PS Als jij je ook herkent met bindingsangst of andere angsten dan kan het je helpen als je een event of jaartraining meemaakt. Kijk daarvoor hier.

Dit blog over bindingsangst schreef ik op 14 maart 2016.

Het is nu 28 januari 2019, dus bijna drie jaar later. Inmiddels woon ik alweer 2 jaar samen met deze man. Stapje voor stapje overwon ik mijn bindingsangst en kon ik steeds meer voor de liefde kieen. Wat ben ik nu blij met hem. Het is dus echt een proces en dat vraagt gewoon dat je het aangaat. Dus ik kietel je!

Yihaaa

Over de schrijver
Agnes

Door

Agnes

op 15 March 2016

Lieve Mahatma, dat is inderdaad heel herkenbaar. ik moet al huilen bij het lezen van de 5 tips in de tekst....Sinds mijn man/maatje is overleden, ben ik ook een beetje gestorven en leef ik in een roes van ''overleven''. Het is nu al 11 jaar geleden, dat ik mijn hart sloot voor nieuwe verbindingen, zo bang ben ik om mij weer te openen. Het zal een aardverschuiving zijn, wil het hart diep in mij ooit weer opengaan. Ik ben de laatste maanden mijn huis drastisch aan het opruimen, en verkoop mijn meubels op de marktplaats. Ik heb ze niet meer nodig en wil puur leven vanuit mijn essentie. Toch mis ik nog iets, het huis wordt leeg en overzichtelijk, en dan ? Misschien is deze overtuiging en pijn ook van nog veel langer daarvoor, voordat hij overleed,...oude input vanuit mijn kind zijn. Het feit dat hij moest gaan, bevestigde mijn angst nog eens meer. Bindingsangst is verlatingsangst, dat ik dit weet, lost nu nog niets op, maar ik hoop op een klein wonder. En waar een wil is, is een weg, toch?

Marjon

Door

Marjon

op 16 March 2016

Lieve Agnes, lees tip 3 nog maar eens door. Het is zo mooi dat je opmerkt dat deze input al van ver voor het overlijden van je man is. Dus ga de pijn van dat kleintje in jou voelen. Geef het de ruimte. Lieve groet, Marjon

Michele

Door

Michele

op 15 March 2016

Ja heel helder. Wel zou ik ook naar de kwekker luisteren als het het kind in je is wat tegen je praat of wat de sensaties in het lichaam vertellen. het kind in mij heeft ook die communicatie nodig.

Marjon

Door

Marjon

op 16 March 2016

De kwekker is de beschermer van dat kwetsbare kind. Natuurlijk mag je luisteren, maar geloof de kwekker niet. De gevoelens die je voelt zijn van het kind. En inderdaad is het belangrijk naar deze te luisteren en ruimte te geven. Jij geeft jouzelf op deze manier het respect dat je verdient.

Ilse

Door

Ilse

op 17 March 2016

Mooi blog over bindingsangst. Dankjewel voor de tips!

Anoniem

Door

Anoniem

op 18 March 2016

Bindingsangst.. Al een jaar is er een man in mijn leven, hij lijkt me alles te willen geven wat ik nodig heb. Toch stoot ik hem met elke vezel in m'n lichaam af. Ik kan simpelweg niet geloven dat er iemand echt van me kan houden, dat hij echt van me houdt. Ik lijk best zelfverzekerd, heb genoeg aanbidders, maar deze man is alles voor mij, in alles vult hij me aan en voel ik me veilig. Toch besluipt me dagelijks het gevoel, hij houdt niet echt van me, alleen van m'n lichaam, ik ben niet genoeg voor hem. Dan zet ik hem weer aan de kant, wat zijn gevoelige hartje nogal pijn doet. Dan doet hij alle moeite om me terug te winnen en ben ik weer om. Durf ik het weer even aan. Ik weet dat ik me vreselijk onvolwassen gedraag voor m'n leeftijd, ik lijk dit niet te kunnen of willen/durven doorbreken.. Is dit bindingsangst?

Mahatma Revier

Door

Mahatma Revier

op 21 March 2016

Ja lieverd, dit is bindingsangst. Geloof dus niet alle signalen van je denken en ik gun je als je de eerstvolgende keer hem weer wilt wegduwen, dat je daar dan even mee wacht. Als je dat doet ga dan ook voelen wat je voelt. Volg verder de tips op, want dan kan het veranderen. Dat is wat ik je gun. Warme groet, Mahatma

anoniem

Door

anoniem

op 22 March 2016

Jee, jouw verhaal raakt mij erg Mahatma, en ja ik denk dat ik ook last heb van bindingsangst / verlatingsangst. ergens weet ik dat wel zeker, want soms hoor ik een hele duidelijke kwekker in mijn hoofd die zegt: " als je het maar niet waagt om mij te verlaten!!" nu ik jouw verhaal heb gelezen vraag ik mij af of ik de kwekker altijd herken, want ook die " twijfels" zijn mij oh zo bekend. en goh wat vind ik het moeilijk om me te geven aan mijn vriend, vaak denk ik ' ik wil niet", ook zo'n vaak voorkomende is " ik heb niet de juiste gevoelens" " ik mis hartstocht", maar misschien is het " ik durf niet", en oh wat worstel ik hier nog mee. want wat vind ik mijn vriend een ontzettend lieve, fijne, zachte, maar ook stevige man. Mijn hoofd zegt: Je bent gek als je zo'n vent laat lopen! Hij is zo'n supervent! en toch lukt het me (nog) niet mijzelf te geven. Ik heb 8 jaar geleden ook zo'n heftige ervaring gehad, dat mijn toenmalige vriend de relatie verbrak, en oh dat was de eerste man voor wie ik mij echt helemaal geopend had, voor wie ik gevoelens had van " ja dit voelt goed zo" en oh wat had ik een pijn toen hij de relatie verbrak. Ik weet dat hieronder een nog veel diepere pijn ligt, de pijn van scheiding bij mijn geboorte van mijn tweelingbroer, en misschien ook wel de pijn van de relatie met mijn moeder die met haar aandacht bij mijn tweelingbroer moest zijn de eerste jaren, omdat ze veel zorgen had de eerste jaren om zijn gezondheid. Ik voel de pijn van de afgescheidenheid en oh wat wil ik mijn hart graag openen... Dus jouw tips Mahatma ja daar ben ik al mee bezig en hopelijk gaat ook het wonder bij mij geschieden...!!

Reactie plaatsen